Wielerblog #01

Na lang wachten is het wielerseizoen 2021 eindelijk van start gegaan. In deze vreemde tijden van corona is er gelukkig weer een beetje afleiding en lijkt de wielersport weer langzaamaan terug bij ‘het oude normaal’, met koers vanaf de Omloop in februari tot en met Lombardije in oktober. Maar hoe normaal is dat ‘oude normaal’ eigenlijk? Hoe verfrissend was de corona-kalender wel niet, met alle topkoersen in een korte periode? Is het geen idee om op dezelfde voet verder te gaan, om zo de wielersport groter te maken dan ooit?

Het was 14 maart 2020 toen de laatste koers voor de corona-stop werd verreden. Nairo Quintana won de bergrit naar La Colmaine in Parijs – Nice, waar Maximilian Schachmann de eindwinst greep. Vanaf dat moment was het angstig stil. Renners mochten niet meer koersen en even later zelfs niet meer trainen. Geen koers, geen perspectief.

Na lang puzzelen en stoeien werd uiteindelijk de knoop doorgehakt en werd begin mei 2020 de hertekende corona-kalender gepresenteerd. Vanaf 1 augustus mochten de renners weer de fiets op, met de Strade Bianche als aftrap van het corona-seizoen. Het alternatieve seizoen duurde tot en met 8 november, toen de Vuelta ten einde kwam. Op deze manier werd het grootste gedeelte van het wielerseizoen afgelegd in iets meer dan drie maanden, met daarin alle belangrijke en grote koersen, met uitzondering van afgelaste koersen als Parijs – Roubaix en de Amstel Gold Race.

Ondanks de vreemde gewaarwording van Vlaamse koersen in het najaar en La Primavera in volle zomer, was het een geschenk vanuit de internationale wielerunie. In deze korte periode hebben we de mooiste wedstrijden kunnen aanschouwen en bleven we week in week uit aan de buis gekluisterd. Nooit eerder volgden topkoersen zich in dusdanig tempo op. Het voelde als een rush vanaf begin augustus tot en met begin november met koers, koers en nog eens koers.

Herinrichting World Tour

 Hoe mooi is het om na te denken over herinrichting van de wielerkalender, met als doel om met ‘het nieuwe normaal’ de wielersport op mondiaal niveau naar een hoger plan te tillen.

Neem nu de World Tour, waarin vanaf januari tot en met oktober over de gehele wereld wordt gekoerst. Dit is gemakkelijk terug te brengen naar een kortere periode met daarin de crème de la crème van de wielerkalender. Alleen de drie grote rondes en de monumentale klassiekers, aangevuld door vier historische rittenkoersen en de vijf belangrijkste klassiekers. Daarmee wordt het aanzien van de World Tour vergroot en komt de mogelijkheid vrij om dit in een kortere periode af te leggen. Hiermee vormt zich een kleinere spanningsboog voor volgers, liefhebbers, sponsoren en renners, met mogelijk meer aandacht en aanzien voor de wielersport.

Voorbeeld World Tour-kalender ‘het nieuwe normaal’

De kans is vrij aannemelijk dat wedstrijden hiermee aantrekkelijker worden en renners hiermee groter gemaakt kunnen worden. In de huidige situatie moeten renners hun programma zorgvuldig samenstellen, om zodoende één of twee vormpieken te creëren gedurende het lange seizoen. In de situatie van ‘het nieuwe normaal’ krijgen de beste renners de kans om het gehele, of een groot gedeelte van het World Tour-seizoen in topvorm te verkeren.

Kijk naar bijvoorbeeld Primoz Roglic, die in het corona-seizoen van begin tot eind in de grootste wedstrijden meedeed om winst. Zo werd hij tweede in de Tour, deed hij volop mee in de finale van het WK, won hij Luik – Bastenaken – Luik en won hij opnieuw de Vuelta. In een normaal seizoen lijkt dit vrijwel onmogelijk, omdat deze koersen ver uit elkaar liggen en de vormpeil van toprenners minder constant is dan in het veel kortere corona-seizoen.

Op deze manier wordt een naam als Roglic al snel een grote naam binnen de mondiale sport. En grote namen zorgen voor meer aandacht en automatisch ook meer geld. Datzelfde geldt voor de kortere periode van topkoersen, waardoor meer gerichte aandacht ontstaat voor de World Tour. Daarnaast is het voor de volgers en liefhebbers heerlijk om uit te kijken naar een periode waarin de beste renners ter wereld het tegen elkaar opnemen in de mooiste wedstrijden. Kortom, heren van de UCI, denk na over de toekomst van de wielersport en neem daarbij ‘het nieuwe normaal’ uiterst serieus.