titel tourmagazine

Column

Column: Tijd voor verandering

Foto: Ed W/Flickr

Foto: Ed W/Flickr

Een ongelofelijke kater was wat ik te verwerken kreeg op zondagmiddag rond de klok van vijf uur. Een kater die ik urenlang, of eigenlijk zelfs dagenlang van te voren aan voelde komen. En hoewel ik hoopte op een klein wonder, bleef hij niet uit en sloeg hij meedogenloos toe. Een flinke kater. Niet van de Amstel, maar van de Gold Race.

De Amstel Gold Race was opnieuw een verschrikking en niet om aan te zien. Foeilelijk, oersaai, levenloos en grauw. Aan het begin van de uitzending reed een groepje vooruit. Op een kwartier voor het einde reed er niemand meer vooruit. Of ja, Tim Wellens dan, tegen beter weten in.

Pas op de top van de Cauberg was er spektakel en spanning. Enkele seconden later was de spanning alweer verdwenen en was het duidelijk wie er ging winnen: Enrico Gasparotto. Mooie winnaar. Proficiat. Een mooi eerbetoon aan Antoine Demoitié.

Maar dat was het dan ook. Buiten die paar seconden om was de wedstrijd belachelijk saai. Achteraf stroomden de reacties en artikelen op het internet binnen. De controlerende houding van de topploegen en hun ploegleiders zorgt er volgens velen voor dat de Amstel Gold Race de wedstrijd is die het nu is: het lelijke eendje van de World Tour. En dat nog wel als enige Nederlandse grote wielerwedstrijd. Beschamend.

En ja, de ploegentactieken zorgden er inderdaad voor dat de koers gesloten bleef tot aan de voet van de Cauberg. De topteams reden een tempo dat net genoeg is om de vroege vluchters langzaamaan terug te pakken en een tempo dat net genoeg is om aanvallers te ontmoedigen. Daar zijn meerdere redenen voor.

Allereerst is daar de nivellering in het peloton. De professionaliteit van de sport is al jaren aan het toenemen, waardoor vrijwel elke prof de Limburgse heuvels gemakkelijk over komt. Het verschil tussen knecht en kopman is nog nooit zo klein geweest, wat de keuze tussen aanvallen en controleren erg eenvoudig maakt voor ploegleiders.

Maar de nivellering in de sport is niet de belangrijkste oorzaak. Het uitgetekende parcours speelt een veel grotere rol. Wanneer je weet dat er sprake is van de zojuist aangehaalde nivellering, moet je wel gek zijn om een parcours uit te tekenen dat zich leent tot een gesloten koers. Koersdirecteur Leo van Vliet is dat blijkbaar.

De Cauberg vormt al jaren het hoogtepunt in de wedstrijd. Vanaf 2003 lag de aankomst op de top hiervan, waardoor ploegen hun renners met explosieve klimmersbenen in alle rust naar de voet brachten. Meestal won daardoor de sterkste renner in koers, waar op zichzelf weinig mis mee was. Maar sinds 2013 ligt de finish ruim anderhalve vlakke kilometers verderop. Een klein lullig aanhangseltje na de Cauberg dat de Amstel Gold Race volledig de nek om heeft gedraaid. Hierdoor maken renners met snelle benen na een heuvelwedstrijd ook kans op de overwinning, wat ervoor zorgt dat er nog meer ploegen zijn die de koers willen controleren.

En dan is daar ook nog dat laatste lusje, met na de voorlaatste beklimming van de Cauberg de Geulhemmerberg en de Bemelerberg. Twee beklimmingen die tot de relatief eenvoudigste behoren uit de wedstrijd. Daarnaast zijn deze voorzien van brede wegen, wat het voor ploegen nog gemakkelijker maakt om de controle over de koers te behouden. Hiermee liggen bovendien de prachtbeklimmingen als de Eyserbosweg en de Keutenberg veel te ver van de aankomst, wat er voor zorgt dat deze hellingen hun glans verliezen.

Een uitermate slecht gekozen parcours in de wielersport anno 2016 dus. En daar moet wat aan gebeuren. De Amstel Gold Race is de enige Nederlandse topklassieker en daar horen wij in ons land trots op te zijn. De koers is immers ooit opgericht om te kunnen concurreren met wedstrijden als de Ronde van Vlaanderen en Milaan – San Remo. Er moet iets gebeuren. En snel ook. Het is tijd, de hoogste tijd. Tijd voor verandering.

En daarmee is deze column nog lang niet tot een eind gekomen. Want wie A zegt, moet vanzelfsprekend ook B zeggen. En dat ga ik dan ook doen. Er zat namelijk maar één ding op om van mijn kater van ergernissen over de Gold Race af te komen: een nieuw parcours uittekenen. En dat heb ik gedaan ook.

Finish in Maastricht

Allereerst heb ik dat laatste rondje Geulhemmerberg-Bemelerberg-Cauberg uit het parcours laten verdwijnen, waardoor de indrukwekkende hellingenreeks Loorberg-Gulperberg-Kruisberg-Eyserbosweg-Fromberg-Keutenberg-Cauberg in als finale zal fungeren. Gek genoeg schrap ik het lelijke anderhalve kilometer lange aanhangsel van de Gold Race niet, maar stel ik juist voor om deze door te trekken. Helemaal tot aan Maastricht aan toe. Dat zorgt ervoor dat er vanaf de top van de Cauberg nog ruim tien kilometer overblijft tot aan de finish.

Daardoor ligt het zwaartepunt van de koers niet in de laatste paar kilometers, maar daar een eindje vandaan. Hoe ik op dit idee gekomen ben? Simpel. Kijk maar naar alle Vlaamse koersen, waar na de laatste hindernis vaak nog een flinke afstand rest tot aan de finish. Dit zorgt ervoor dat de topfavorieten wel moeten aanvallen, omdat het anders een massasprint wordt. Wanneer je dit in de Amstel Gold Race doet, zullen weinig renners het aandurven om tot de Cauberg te wachten met hun splijtende demarrage. Wanneer je als organisatie van de Gold Race de finish dus verderop legt, in dit geval dus in Maastricht, dwing je de favorieten zichzelf te onderscheiden in de heuvels.

Daarmee is de kans zeer groot dat de finale veel eerder begint dan op 2500 meter van het einde zoals nu. Daarmee is de kans zeer groot dat de wedstrijd een interessante wedstrijd wordt om naar te kijken. Daarmee is de kans zeer groot dat de Amstel Gold Race weer een wedstrijd wordt waar men reikhalzend naar uitkijkt. Daarmee is de kans zeer groot dat Nederlands mooiste klassieker kan opboksen tegen monumenten als de Ronde van Vlaanderen en Milaan – San Remo, wat ervoor zorgt dat het doel waarmee de koers ooit is begonnen misschien wel wordt bereikt.

Kom op Leo

Kom op Leo van Vliet, onze lieve koersdirecteur van ‘de Amstel’. Denk even niet aan de grote tent vol ‘belangrijke mensen’, sponsoren en andere bobo’s aan de Rijksweg in Vilt. Denk aan wat echt belangrijk is: het organiseren van een koers waar men in Nederland trots op is. Kom op Leo, je kunt het!

Eerste glimp

Met deze woorden komt deze column dan toch tot een einde, net als mijn kater. Het uittekenen van het door mij gewenste parcours heeft ervoor gezorgd dat het verschrikkelijke gevoel na het zien van de Gold Race is verdwenen. Met trots presenteer ik dan ook een eerste glimp van het uitgetekende parcours:

 

  1. Wim Albers

    Vanaf de eerste tot de laatste letter ben ik het roerend eens met de bovenstaande column van Leon Janssen. Als er niets wordt veranderd is de Amstel Gold Race ten dode opgeschreven. Er viel afgelopen zondag totaal niets te genieten, en dat is meer dan teleurstellend!! De oproep aan Leo van Vliet is dus absoluut terecht.

  2. Rick Langerhorst

    Ik ben het ook helemaal eens dat er heel snel iets moet gebeuren en denk dat deze finale kan werken. Maar moet je niet nog iets rigoureuzer te werk gaan? Schrap die eerste lus van 50 km richting het saaie Noorden en ga onder de 200km in totaal zitten. Kijk hoe spectaculair sommige bergetappes in de TdF zijn die extreem kort zijn, zo kort hoeft voor een klassieker nou ook weer niet maar waarom vast blijven houden aan die 250km van nu?

  3. Piet van Kollenburg

    Eerst eens die naam veranderen in Ronde van Limburg met Brand Bier als sponsor, is toch van dezelfde club ! Vrijdags de toertocht, op zaterdag de amateurs en de heilige zondag voor de beroepsrenners. Ik zal Leo eens trachten te bereiken, we hebben allebei ooit de RvL gewonnen en hij kent Limburg goed maar ík weet hoe je de finale kunt bereiken met slechts een handvol favorieten ! De tijden veranderen , de Omloop van het Volk bestaat ook niet meer , leve de Ronde van Limburg!! Ik ga alvast vlaggen bestellen!

Leave a Reply

Thema door Anders Norén