Ik zag een wijd opengesperde mond en een tong als een lang uithangbord van een renner die eindelijk eens iets van zijn krachtsinspanning vertoonde op zijn gezicht. Vasil Kiryienka staat bekend als ‘het stalen gezicht van het peloton’, maar liet tijdens zijn gouden titelrace op het WK-tijdrijden zowaar gezichtsuitdrukkingen zien. Revolutionair als u het mij vraagt.

Kiryienka is gekenmerkt door zijn stalen gezicht. Daarmee rijdt hij driekwart van het peloton naar de Filistijnen wanneer de weg omhoog loopt. Zonder één spier in zijn aangezicht te verroeren levert hij het vermogen om kilometerslang de concurrenten van zijn kopman te pijnigen. Maar ook als hij zich eens een keer in een kopgroep meldt tijdens een etappe rijdt hij stoïcijns door zonder ook maar één keer van gezichtsuitdrukking te wijzigen.

Thuis op de WC

Wanneer hij een succes behaald vertoond de Wit-Rus zo af en toe nog wel een glimlach op zijn mond, maar dat is het dan ook. Voor de rest is het altijd hetzelfde bij Kiryienka: het stalen gezicht. Altijd weer. Van tijdritten, tot bergritten en verder. Ik denk dat zelfs thuis op de WC zijn gezichtsuitdrukking ongewijzigd blijft. Vooruitkijkend naar niets en maar doorgaan, alsmaar doorgaan.

Maar gisteren gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht: Kiryienka’s gezicht bewoog. Met af en toe een open mond, af en toe een uithangend tongetje en zo af en toe zelfs een diepe zucht. Een ware revolutie in het stalen gezicht van de Wit-Rus. Deze revolutie in zijn gezicht hielp hem naar de wereldtitel op de individuele tijdrit. Na een heel seizoen al perfecte tijdritten af te leveren gaf hij dit met een nog nooit eerder vertoonde blik een vervolg met de gouden medaille.

Na winst in de Giro-tijdrit van dit jaar en de gouden plak op de tijdrit bij de Europese Spelen volgt nu dus de wereldtitel op de tijdrit. En dat op 34-jarige leeftijd. Maar liefst 34 jaar keek Kiryienka precies hetzelfde uit zijn ogen, tot 23 september 2015 dus.

Olympische tijdrit

Maar ik denk dat hij volgend jaar weer op zijn vertrouwde manier verder gaat. Als knecht bij Team Sky zal hij opnieuw zijn stalen gezicht tevoorschijn halen en halve, soms hele, pelotons aan gort rijden. Wat mij betreft een prachtig gezicht. Ik hoop dat hij in 2016 opnieuw het hele seizoen op die manier te werk gaat, op één dag na: de Olympische tijdrit in Rio. Daar mag hij zijn stalen gezicht laten voor wat het is. Daar zal hij opnieuw uitblinken in meerdere opzichten. Daar gaat hij niet alleen zijn benen, maar ook zijn gezicht laten spreken. Ik heb er nu al zin in.

Wanneer hij die Olympische gouden medaille ook echt zou veroveren verdient Vasil natuurlijk een levensgroot standbeeld. Maar eigenlijk heeft hij dat totaal niet nodig. Een keer kijken naar Kiryienka is daarvoor al genoeg. Het is dat zijn benen bewegen, anders zou je denken dat Vasil zijn eigen standbeeld is.

Beeld: Bill Dickinson


Klik hier voor meer columns